Król Ludwik IX – wspomnienie: 25 SIERPNIA
„Synu drogi, nade wszystko polecam ci miłować Pana Boga twego, z całego serca (…). Dziękuj Bogu za wszystkie Jego dobrodziejstwa, abyś stał się godnym większych darów. Względem swych poddanych bądź sprawiedliwy, nie zbaczając ani na prawo, ani na lewo” – te słowa z „Testamentu duchowego” św. Ludwika do syna, Filipa, dobrze oddają całe jego życie.
Św. Ludwik IX był synem Ludwika VIII i św. Blanki Kastylijskiej. Urodził się w 1214 r. Po śmierci ojca, mając 12 lat, został królem Francji; faktycznie rządy aż do jego pełnoletności sprawowała matka, energiczna, mądra i bardzo pobożna kobieta. W 1234 r. ożenił się z Małgorzatą z Prowansji, z którą miał jedenaścioro dzieci. Był wzorowym mężem i ojcem. W życiu św. Ludwika widać wyraźnie, że gdy Bóg jest na pierwszym miejscu, wtedy wszystko jest na właściwym miejscu.
Był autentycznie pobożny, codziennie uczestniczył we Mszy świętej, często i żarliwie się modlił, wielką czcią otaczał Matkę Bożą. Chociaż dużo czasu spędzał w kaplicy, tak że wielu z jego otoczenia drwiło z niego, to jednak nie zaniedbywał spraw królewskich. W ciągu 40 lat panowania wzmocnił kraj politycznie i gospodarczo. Dał się poznać jako sprawiedliwy i dobry władca dla swoich poddanych. Za jego panowania Francja cieszyła się pokojem i rozwijała się pod każdym względem. Zreformował administrację, sądownictwo, walczył skutecznie z lichwą i innymi nadużyciami.
Św. Ludwik należał do III Zakonu św. Franciszka. Przejęty przykładem Biedaczyny z Asyżu, żył skromnie i odznaczał się duchem pokuty, dbał o chorych i ubogich, sam opatrywał ich rany, rozdawał żywność i osobiście wysłuchiwał biednych. W czasie ciężkiej choroby ślubował Bogu, że uda się z krucjatą do Ziemi Świętej, aby uwolnić ją z rąk niewiernych, jeżeli tylko odzyska zdrowie. Słowa dotrzymał i w roku 1248 stanął na czele wyprawy, która zakończyła się klęską, a sam król dostał się do niewoli muzułmańskiej, z której został uwolniony po uiszczeniu okupu.
W 1267 r. zorganizował kolejną wyprawę. Dotarł do Tunisu i tam podczas oblężenia zachorował na tyfus. Zmarł 25 sierpnia 1270 r. Relikwie św. Ludwika znajdują się w kościele św. Dionizego pod Paryżem, a jego serce spoczywa w katedrze, w Monreale na Sycylii. Jest patronem Franciszkańskiego Zakonu Świeckich.