W naszej Ojczyźnie trwają prace nad nowelizacją przepisów, mające na celu rozszerzenie katalogu wartości chronionych przed znieważaniem i nawoływaniem do nienawiści.
Jednak regulacje zwalczające „mowę nienawiści” nie mogą zwalczać wolności do głoszenia prawdy.

Żyjemy w czasach, w których największe rewolucje nie dokonują się już na barykadach, przy huku armat czy nawet podczas burzliwych debat w parlamencie. Współczesna rewolucja kulturowa zakłada białe rękawiczki, a jej orężem nie jest miecz, lecz klawiatura komputera i ministerialne rozporządzenie.
Niewątpliwie to, co mieliśmy już okazję obserwować w działaniach Ministerstwa Cyfryzacji pod kierownictwem wicepremiera Krzysztofa Gawkowskiego z Lewicy, jest tego jaskrawym przykładem.
Minister zapowiedział rozporządzenie mające zmienić wzory aktów stanu cywilnego. Zgodnie z nim sformułowania „mąż” i „żona” mają zostać zastąpione terminami „małżonek pierwszy” i „małżonek drugi”. Ministerstwo chce zrealizować postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 25 listopada 2025 r., zmuszające nas do tego, aby zalegalizować w Polsce związki jednopłciowe zawarte za granicą.
Mamy do czynienia z próbą fundamentalnej przebudowy polskiego systemu prawnego i społecznego – nie w drodze uczciwej legislacji, ale poprzez technokratyczną manipulację systemami informatycznymi.
Fundamentem demokratycznego państwa prawa jest hierarchia źródeł prawa. Na jej szczycie stoi Konstytucja, która w Art. 18 jasno i precyzyjnie definiuje małżeństwo jako „związek kobiety i mężczyzny”. Poniżej znajdują się ustawy, w tym Kodeks rodzinny i opiekuńczy, który tę definicję rozwija, operując pojęciami „mąż” i „żona”. Rozporządzenia ministrów są aktami najniższej rangi – mają jedynie charakter wykonawczy, techniczny. Służą temu, by prawo zapisane w ustawach mogło być praktycznie realizowane.

Kolejna próba dekonstrukcji rodziny

Tymczasem obecna ekipa rządząca, mając świadomość, że nie posiada wystarczającej większości, by zmienić Konstytucję, ani nawet by przeforsować ustawy uderzające w rodzinę (ze względu na weto Prezydenta), wybrała drogę na skróty. Drogę, którą można nazwać „metodą Gawkowskiego”. Polega ona na wykorzystaniu pretekstu, jaki dają wyroki TSUE, do wprowadzenia zmian tylnymi drzwiami – poprzez modyfikację systemów informatycznych i wzorów dokumentów. Mechanizm jest perfidnie prosty. Skoro ustawa mówi o „żonie” i „mężu”, a ideologia wymaga „równości” par jednopłciowych, to wystarczy zmienić rubryki w Systemie Rejestrów Państwowych (SRP) lub w aplikacji mObywatel. Jeśli urzędnik Stanu Cywilnego, chcąc dokonać transkrypcji zagranicznego aktu (do czego zmusza nas orzecznictwo unijne), nie znajdzie w systemie rubryki „matka” i „ojciec”, lecz jedynie neutralne płciowo pola, zostanie zmuszony do zaakceptowania nowej rzeczywistości. W ten sposób technika staje się narzędziem swoistego szantażu wobec prawa. To, co w świetle Konstytucji jest niemożliwe, w świetle algorytmu staje się koniecznością.
W przestrzeni publicznej pojawiają się propozycje, by w aktach stanu cywilnego – w imię rzekomej inkluzywności i konieczności dostosowania do systemów unijnych – zastępować uświęcone tradycją i prawem naturalnym pojęcia „mąż” i „żona” nowomową typu „osoba małżeńska nr 1” i „osoba małżeńska nr 2”. Podobnie w przypadku dzieci: zamiast matki i ojca systemy mają „widzieć” jedynie rodziców lub opiekunów oznaczonych
numerami.

Współczesna inżynieria społeczna

Takie działania niszczą praworządność. Rozporządzenie ministra, które zmienia zakres danych w rejestrach publicznych w sposób sprzeczny z duchem ustawy, jest niedopuszczalne. Minister cyfryzacji, poza przypisanymi mu ustawowo kompetencjami, uzurpuje sobie prawo ingerowania w prawo rodzinne.
Absurdalność tej sytuacji polega na tym, że Kodeks rodzinny i opiekuńczy wciąż mówi o małżeństwie kobiety i mężczyzny, ale „nakładka” cyfrowa, przez którą obywatele i urzędnicy kontaktują się z państwem, ma udawać, że płeć nie istnieje. To klasyczny przykład współczesnej inżynierii społecznej – zmiana języka i procedur ma wymusić zmianę myślenia. Jeśli przez lata będziemy zmuszeni wypełniać druki, w których jesteśmy „osobami numerowanymi”, z czasem zapomnimy, że rola ojca i matki jest czymś unikalnym i niezastąpionym.
Rządzący zasłaniają się wyrokami TSUE (m.in. w sprawie C-490/20 czy C-673/16). Twierdzą: „Musimy to zrobić, bo każe nam Unia”. Jest to manipulacja. Trybunał w Luksemburgu orzekł, że państwa członkowskie muszą uznawać skutki cywilne (np. prawo pobytu) związków zawartych za granicą. TSUE nie nakazał jednak Polsce redefinicji małżeństwa ani wykreślenia słów „mąż” i „żona” z naszych systemów dla polskich obywateli!
Wykorzystywanie tych wyroków do generalnej przebudowy systemu rejestracji stanu cywilnego jest nadinterpretacją. To próba implementacji ideologii gender pod płaszczykiem „niezbędnych zmian technicznych”. Wmawia się nam, że nowoczesność wymaga odrzucenia biologii. Że system informatyczny nie „udźwignie” pojęcia ojca i matki w zderzeniu z zagranicznym aktem prawnym dwóch mężczyzn. Prawda jest jednak taka, że systemy IT tworzą ludzie. Jeśli system nie pozwala na ochronę polskiego porządku prawnego i tożsamości, to należy zmienić system, a nie tożsamość narodu.

Technika w służbie ideologii

„Metoda Gawkowskiego” jest szczególnie niebezpieczna także dlatego, że działa jak potężny środek znieczulający, usypiając czujność katolików i ludzi sumienia. Nie słyszymy głośnych haseł walki z Bogiem, nie wypowiada się tu otwartej wojny chrześcijańskiej tradycji. Zamiast tego słyszymy uspokajający szum serwerów, a rewolucja ukrywa się pod niewinnymi hasłami „cyfryzacji”, „usprawniania procedur” czy „niezbędnej aktualizacji oprogramowania”. Wmawia się nam, że to jedynie techniczne detale, nudna biurokracja, nad którą nie warto się pochylać.
Tymczasem ta „aktualizacja” ma na celu coś znacznie groźniejszego niż tylko zmianę formularza – ma na celu trwałe wykasowanie z pamięci społecznej i prawnej fundamentalnej prawdy o rodzinie. To inżynieria społeczna prowadzona w białych rękawiczkach. Kiedy pojęcia „matka” i „ojciec” znikną z urzędowych rubryk, zastąpione neutralną nowomową, kolejne pokolenia uznają ten stan za normę, a biblijny porządek świata – za przestarzały relikt.
Warto w tym miejscu przywołać postać św. Ojca Maksymiliana M. Kolbego. Założyciel „Rycerza Niepokalanej” był wizjonerem i pionierem nowoczesnych mediów. Z fascynacją patrzył na najnowsze maszyny drukarskie, planował budowę lotniska, a nawet stacji telewizyjnej. Jednak technika dla tego Świętego była zawsze służebnicą Prawdy, narzędziem do głoszenia chwały Niepokalanej i zbawienia dusz. Nigdy nie pozwoliłby, aby maszyna dyktowała człowiekowi, kim człowiek jest!
Dziś proporcje te zostały odwrócone. Technologia, zamiast służyć dobru wspólnemu, staje się narzędziem bezwzględnej ideologicznej kolonizacji. Algorytm ma moc formatowania naszych sumień, a cyfrowy system państwowy próbuje zastąpić prawo naturalne kodem binarnym, w którym nie ma miejsca na świętość małżeństwa, a jest jedynie zimna statystyka „związków partnerskich”. To wyzwanie, którego nie wolno nam przespać!
Naszym obowiązkiem jest patrzenie władzy na ręce – nie tylko na te podnoszone podczas głosowań w Sejmie, ale także na te, które po cichu podpisują rozporządzenia zmieniające naszą rzeczywistość. Obrona definicji małżeństwa to dziś obrona zdrowego rozsądku
i przyszłości naszych dzieci. ■