Piękna Pani z Lourdes

Objawienia – Dzień po  dniu

14 luty 1858, niedziela

            Koło południa wraz ze swoimi koleżankami (jest ich ok. 20) Bernadetta udaje się do groty. Dziewczynki roztropnie zaopatrują się w wodę święconą, by przekonać się o pochodzeniu owej zjawy. Gdy Bernadetta kropi zjawisko wodą święconą, piękna Pani uśmiecha się tylko, lecz bynajmniej nie znika. Bernadetta wpada w ekstazę, a przestraszone dziewczęta, nie mogąc w żaden sposób nawiązać z nią kontaktu, decydują się sprowadzić do groty jej rodziców. Przechodząca opodal groty, pewna kobieta będąca na niedzielnym spacerze, przywołuje swego syna, który z nie małym trudem pomaga zaprowadzić Bernadettę do domu. Dziewczynka pozostaje wciąż w ekstazie, która ustępuje dopiero w pobliżu jej domu. Dla wielu ta sytuacja stanowiła pewien rodzaj dylematu: czy ekstaza trwała niezależnie od widzenia czy też widzenie trwało i przemieszczało się wraz z Bernadettą aż pod jej dom? Sprawa pozostała nie wyjaśniona. Przerażeni rodzice kategorycznie chcą zabronić Bernadecie chodzenia do groty, tym bardziej, że cały pochód ludzi towarzyszył ich córce w drodze od groty. Powodem tego zgromadzenia był fakt, iż tego dnia przypadała niedziela zapustna, która zgromadziła wielu ludzi na jarmarku, w oberżach i szynkach. Wszyscy z wielkim zainteresowaniem słuchali niebywałych opowieści i komentowali całe zdarzenie.

            Tego dnia do domu Soubirous przyszła zaciekawiona nowinkami sąsiadka i poprosiła rodziców Bernadetty, by dziewczynka mogła jednak pójść do groty, nie w południe, ale wczesnym rankiem w towarzystwie statecznych i pobożnych kobiet.

            Słowo „ekstaza” zapewne nie raz  spotykane, lecz czy wszyscy wiedzą, co ono rzeczywiście oznacza? Spróbujmy zatem w kilku słowach nakreślić jego znaczenie. Mistyczne doświadczenia zwane również ekstazą są szczególną łaską Boga, który wprowadza człowieka w zjednoczenie ze sobą. Termin „ekstaza” oznacza przejście ducha Boga przez ludzką przestrzeń. W swoich pismach Teresa z Avila na określenie ekstazy używa terminów: zawieszenie, porwanie wyrwanie ducha, zawładnięcie, podniesienie. A zatem są to określenia, które świadczą o pewnym „wyjściu” człowieka poza siebie i „wejściu” w inną rzeczywistość, niedostępną dla ludzi z zewnątrz. Ekstaza według Teresy obejmuje cztery płaszczyzny:

• teologiczną – zostaje wlana w człowieka nadprzyrodzona łaska (nie można jej sobie wypracować ani wysłużyć, ale można dać pod nią podwalinę modlitwą kontemplacyjną);
• psychologiczną – miłość, radość, światło – czy jest coś bardziej radosnego niż doświadczenie Boga;
• somatyczną – zawieszenie odczuwania wrażeń;
• etyczno-praktyczną – wyzwolenie, wzmocnienie osobowości, wyższa motywacja postępowania.

Teresa rozróżnia dwie kategorie ekstaz:

• ekstaza interioryzująca (instaza) – wycofanie się w głębię samego siebie aż do przekroczenia ostatnich pokładów własnego bytu i wejście w orbitę tego, co Boskie i nadprzyrodzone.
• ekstaza w ścisłym tego słowa znaczeniu – polega na wyjściu z siebie i podniesieniu w kierunku tego, co transcendentne i Boskie. Św. Teresa z Avila opisując ten stan duszy, używa terminów zachwycenie i podniesienie oraz, terminu zaczerpniętego z dzieł franciszkańskich (św. Piotr z Alkantary) – wzlot ducha. Można taki stan porównać do balonu, który płynie w powietrzu mocą rozgrzanego w jego wnętrzu powietrza. Jeśłi zatem ciało jest powłoką, to ludzki duch rozgrzany miłością Bożą, jest w stanie wznieść się, nie tylko sam w sobie, ale zdolny jest wraz ze sobą podnieść ludzkie ciało. Właśnie jak gorące powietrze unosi w przestworza całą powłokę balonu. Opisując ten stan duszy św. Jan od Krzyża w poemacie „Wszedłem w nieznane” posługuje się określeniami: „trwałem w zamarłym stanie”, „dostrzegłem światłem olśniony głębie tajemnic wielu”, „w osłupienia stanie”, „byłem tak upojony, rzucony w dalekości, żem został pozbawiony poczucia świadomości”. Nic zatem dziwnego, że mała Soubirous dla ludzi patrzących na nią, wyglądała bardzo dziwnie.