Czy Bóg istnieje – pytanie, które nie daje spokoju

Spotykamy je czasem nagle w codzienności. Wraca, gdy patrzymy nocą w niebo, gdy wyciszamy się na spacerze, czasem w obliczu trudnych doświadczeń. Czy Bóg istnieje? To jedno pytanie potrafi się zatrzymać w sercu i długo w nim brzmieć. Siadamy do stołu, otwieramy gazetę, słuchamy znajomych – i choć temat nie zawsze pada wprost, jego echo tkwi głębiej. Czasem budzi nadzieję, innym razem niepokój. Wciąż jednak prowadzi dalej, zachęcając do szukania odpowiedzi, która może odmienić sposób patrzenia na życie.

Historia, która odsłania sens

Wśród świętych, którzy szukali i pokazywali drogę, św. Maksymilian Kolbe ma miejsce szczególne. W swoich tekstach i codziennych spotkaniach nie bał się największych pytań. Widział, że pytanie o Boga to nie abstrakcyjne rozważanie. To coś, co wpisane jest w każdy ludzki los. Dla niego istnienie Boga nie było tylko sprawą rozumu czy dowodów filozoficznych. Uznał, że przyroda i porządek wszechświata mówią o Stwórcy, dla tego kto chce słuchać. Zauważał piękno świata, harmonię, która zachęca, by zadać kolejne pytania: „skąd to wszystko, po co jest sens?”.

W duchowości św. Maksymiliana nie brakuje miejsca dla rozmowy między wiarą a rozumem. Pewnego dnia przypatrywał się młodemu człowiekowi, który wahał się przyjąć prawdę istnienia Boga. Święty nie przekonywał go jedynie słowami. Pokazywał, jak naturalne jest pragnienie sensu, miłości i pokoju. To, co trudne do wyjaśnienia samym rozumem, często odsłania się przez doświadczenie, tęsknotę. W tradycji Kościoła od wieków powtarza się, że wiara to nie ślepy skok w nieznane. To racjonalna odpowiedź na zrozumienie, dopełnione osobistą decyzją – przyjęciem miłości Boga.

Od czasów św. Tomasza z Akwinu chrześcijanie nie obawiali się pytań o dowody istnienia Boga. Rozwijano argumenty oparte na rozumie. Dziś, patrząc na to, można poczuć, że pytania o Boga wciąż są żywe. Niektórzy znajdują odpowiedzi w rozumnej analizie, inni w cichym wewnętrznym przekonaniu. Dla św. Maksymiliana ważne było, że szukanie ma sens – zarówno gdy wiedzie przez dowody, jak i gdy dokonuje się w milczącym wnętrzu serca.

Wymiar duchowy tej drogi

Pytanie, czy Bóg istnieje, wyprowadza poza codzienne schematy. Rozwija czujność, ale także uczy pokory wobec tajemnicy. W codziennych wyborach człowiek decyduje, na czym opiera swoje życie. Czy wystarczy to, co widać i można dotknąć, czy jednak potrzeba czegoś więcej? Św. Maksymilian wierzył, że otwartość na Boga nie zamyka, ale otwiera nową głębię. Jego życie pokazuje, że szukanie Boga daje odwagę i wolność. Pokazuje, że wiara to nie tylko wątpliwości, ale i codzienna droga oparta na zaufaniu. Jeśli Bóg istnieje, to może Mu powierzyć swój dzień i wszystko, co niesie.

Sumienie staje się przestrzenią, w której objawia się Duch Święty. Często nie odpowiada od razu, ale prowadzi przez pytania. Wiara nie stoi w opozycji do rozumu. Przeciwnie – pogłębia go, oczyszcza z powierzchowności. Kto pyta z serca, osobiście i szczerze, znajduje ślady obecności Boga nawet w najprostszych chwilach. W wyborach, którymi zapisuje swoje życie, człowiek zaprasza Boga do swojego świata. Święty Maksymilian zachęcał, by nie bać się pytań o Boga, bo one otwierają na prawdę i autentyczność.

Myśl na drogę

Każdy, kto pyta, czy Bóg istnieje, już jest na drodze wiary. Być może wiara rodzi się właśnie dzięki takim pytaniom. Szukanie, rozmowa i refleksja są częścią życia, nie tylko chwilowym przystankiem. W codzienności warto powracać do tej ciszy, w której można usłyszeć odpowiedź serca. Można też sięgnąć po modlitwę czy rozważyć, jak inni znajdują sens poprzez relację z Bogiem.

Chcesz pogłębić temat? Przeczytaj więcej o relacji między wiarą a rozumem w naszym artykule: Jak rozmawiać z wątpiącym przyjacielem.

Masz pytanie, które trudno wyrazić? Możesz je zadać nam anonimowo. Na Twoje pytania odpowiemy w kolejnych numerach „Rycerza Niepokalanej”.