Sytuacja kobiety w islamie jest wyjątkowo trudna. Według Koranu, kobieta jest istotą niższą od mężczyzny, niedoskonałą pod względem umysłowym i religijnym, a ponieważ żony są niewdzięczne w stosunku
do swych mężów, większość kobiet trafia do piekła.

Bóg, Jedyny, choć w Trójcy, stworzył istotę ludzką na swój obraz: mężczyznę i kobietę, podobnych do siebie nawzajem, a jednocześnie różnych, by razem tworzyli jedno i by z tej jedności dwojga powstało ich troje. Bóg jest Jedyny, ponieważ jest Miłością, komunią Osób, Rodziną, Trójcą. Ale Allah posłał islam, by zniszczył wiarę w Trójcę Świętą (Koran 5.73) i potwierdził jedyność Allaha (Koran 4.171), aby narzucić jego tyranię.
Ponieważ zróżnicowanie, odrębność, jest dla niego czymś obcym i ktoś inny jest nie do pomyślenia, Allah odczuwa wstręt do kobiet (Koran 37.149-150; 2,228; 4,117; 16,57- 58; 37,149; 43,16; 52,39; 53,21-22): kobieta jest dla niego istotą niższą od mężczyzny (Koran 2.228), niedoskonałą pod względem umysłowym i religijnym (Koran 43.18; Buchari 304); tak nieczystą, że modlitwa w jej obecności
jest nieważna, tak jak w obecności czarnego psa lub osła (Muslim 510), a „jeśli jest gdzieś znak złowróżbny, to w koniu, domu lub kobiecie (Buchari 5093)”; wartość świadectwa kobiety to połowa wartości świadectwa mężczyzny (Koran 2.282), tak samo jeśli idzie o wartość przypadającego jej spadku – dziedziczy o połowę mniej niż jej brat (Koran 4.11,176).
Allah traktuje kobietę na równi z ekskrementami (Koran 5.6), a ponieważ żony są niewdzięczne w stosunku do swych mężów, większość kobiet trafia do piekła (Buchari 29, 1052, 5197; Muslim 2738).

Żona-muzułmanka

Allah, czyniąc z zaspokojenia męskiej pożądliwości największe szczęście (Koran 78.33), sprowadza kobietę do rzędu obiektu seksualnego, a małżeństwo do aktu prawnego, poprzez który przekazuje się mężowi prawo używania narządów płciowych kobiety …nawet jeśli jest ona jeszcze dzieckiem (Koran 65.4).
Jak dobrze to pojęli talibowie, kobieta nie potrzebuje żadnego wykształcenia poza zapoznaniem się z Koranem, który wpaja jej podległość wobec mężczyzny, pod karą pobicia: „Mężczyźni stoją nad kobietami ze względu na to, że Bóg dał wyższość jednym nad drugimi, i ze względu na to, że oni rozdają ze swojego majątku. Przeto cnotliwe kobiety są pokorne i zachowują w skrytości to, co zachował Bóg. I napominajcie te, których nieposłuszeństwa się boicie, pozostawiajcie je w łożach i bijcie je! A jeśli są wam posłuszne, to starajcie się nie stosować do nich przymusu” (Koran 4.34).
Mąż nie musi zaspokajać jej potrzeb życiowych, jeśli jest mu ona nieposłuszna lub zbyt młoda, by mógł wykorzystywać ją seksualnie (Buchari 5134). Tak jak rajskie hurysy (Koran 55.72), kobieta zgodnie z wolą Allaha ma pozostawać cały czas w domu (Koran 33.33), gdzie jej mąż może z nią współżyć tak, jak mu się podoba: „Wasze kobiety są dla was polem uprawnym [w znaczeniu: miejscem zasiewu męskiego nasienia – red.]. Przychodźcie więc na wasze pole, jak chcecie” (Koran 2.223).
Kobieta jest w islamie traktowana przez całe życie jak osoba niepełnoletnia, cały czas zależna od jakiegoś mężczyzny: ojca, męża lub opiekuna (nawet jeśli tym opiekunem jest dziecko, byleby było ono płci męskiej), nie może ona sama opuszczać domu, jedynie pod opieką jakiegoś mężczyzny z jej domostwa (Buchari 1862). Jeśli ucieknie – jest sama, a więc zostaje szybko zauważona i przyprowadzona z powrotem do swego właściciela.

Poligamia w islamie

Wrodzona nierówność między mężczyzną a kobietą potwierdzona jest m.in. poprzez poligamię, ograniczoną do czterech żon (Koran 4.3). Islam usprawiedliwia ją dzisiaj jako środek zapobiegawczy w celu uniknięcia sekretnych związków cudzołożnych. Tak jakby zalegalizowanie grzechu cudzołóstwa zamieniało go automatycznie w cnotę!
Innym przytaczanym powodem poligamii jest obowiązek pomocy wdowom po poległych w wojnach, by miały one potomstwo. Tak jakby wojny były normalnym stylem życia!
Niezależnie od tego ograniczenia liczby żon mąż ma prawo posiadać jeszcze nieograniczoną liczbę konkubin i niewolnic seksualnych (Koran 23.6), a także korzystać z małżeństwa zwanego u szyitów „czasowym” (nikah-al-mutaa), a u sunnitów „podróżnym” (nikah-al-misyâr), w świecie zachodnim zwanym „prostytucją”.
Mąż ma jednostronne i wyłączne prawo zerwać małżeństwo (Koran 65.4-5), i rozwieść się, powtarzając trzy razy z rzędu na głos, nawet będąc nietrzeźwym: „Oddalam/odrzucam cię”, natomiast żona może teoretycznie się rozwieść, ale jedynie przed sądem i mając zgodę… męża. Jeśli się jej to udaje, to za cenę
długotrwałych i nużących zabiegów, jak i krytycznej sytuacji społeczno-ekonomicznej.
Allah pozwala jednakże odzyskać oddaloną żonę, musi to jednak nastąpić dopiero po trzecim oddaleniu i po skonsumowaniu nowego małżeństwa kobiety z innym mężczyzną (Koran 2.230)… O tę przysługę prosi się zazwyczaj jakiegoś starszego krewnego, lecz istnieje również i specjalna profesja usłużnych mężczyzn (almuhallil), którzy za opłatą zgadzają się zbrukać w ciągu jednej nocy tę, którą w ten sposób oczyszczoną oddadzą jej mężowi (por. art. 127 marokańskiego kodeksu rodzinnego; art. 31 algierskiego kodeksu rodzinnego; dekret nr 25 z 1929 r., zmodyfikowany przez ustawę nr 100 z 1985 r. dot. statusu prawnego osób w prawie egipskim)! Żona winna swemu mężowi posłuszeństwo, pod karą pobicia, a gdyby dopuściła się nierządu, ma być dożywotnio uwięziona, chyba że wydarzyłby się jakiś cud (Koran 4.15,34). W islamie istnieje oficjalnie kara śmierci za gwałt i zabójstwo, ale nie ma zastosowania, jeśli ofiarą jest …żona.

Żona-chrześcijanka w islamie

Muzułmanin może poślubić chrześcijankę zgodnie z niezmiennym słowem Allaha (Koran 5.5), który jednocześnie …zabrania takiego małżeństwa (Koran 2.221)! Dobry muzułmanin nie powinien też kochać swej chrześcijańskiej żony, gdyż jest ona przeznaczona do piekła (Koran 5.72) i z tego powodu nie będzie mogła również być z nim pochowana.
Powinien jej wręcz nienawidzić (Koran 5.51), i to bardziej niż wszystkich tych, którzy po prostu nie są muzułmanami (Koran 60.4), gdyż spośród wszystkich stworzeń chrześci-ja­nie są najgorsi (Koran 98.6).
Małżeńskie przymierze męża i żony jest w tym wypadku samo w sobie niemożliwe (Koran 58.22). Istotnie – skoro celem miłości jest zjednoczenie, jakże można je osiągnąć, jeśli małżonków dzieli to, co najintymniejsze i najważniejsze, czyli ich relacja z Bogiem? Oto dlaczego św. Paweł prosił, by pobierać się, „byleby w Panu” (1 Kor 7,39).
Jest to także przyczyna, dla której małżeństwo zawarte z osobą nieochrzczoną jest nieważne, chyba że została udzielona przez odpowiednią władzę kościelną specjalna dyspensa (Prawo kanoniczne, kan. 1086). „Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo. Cóż bowiem ma wspólnego sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo cóż ma wspólnego światło z ciemnością? Albo jakaż jest wspólnota Chrystusa z Beliarem lub wierzącego z niewiernym?” (2 Kor 6,14-15). Jakiej dojrzałości duchowej, jakiego rozwoju do pełni człowieczeństwa można się spodziewać, jeśli jeden z małżonków uważa rozkosz zmysłową za największe szczęście, niebiańską nagrodę (Koran 78.33)?
Albowiem małżonka-chrześcijanka, tak samo jak małżonka-muzułmanka, obie są zawsze traktowane jako rodzaj służącej żywionej i utrzymywanej z powodu świadczonych przez nią usług seksualnych, a także innych, związanych z pracami domowymi. Według niektórych muzułmańskich uczonych kobieta jest rodzajem udomowionego zwierzęcia.
Chrześcijanka ma prawo pozostać chrześcijanką, ale tylko w swej prywatności, nigdy wobec męża czy dzieci, które obowiązkowo są muzułmanami. Jako że przynależność do islamu jest ważniejsza od przynależności narodowej czy państwowej, każdy muzułmanin żonaty na Zachodzie może zawsze, w kraju muzułmańskim, zawrzeć inny poligamiczny związek bądź rozwieść się tam ze swoją „zachodnią” żoną.
Stan prawny małżeństwa w islamie zakłada rozdzielność majątkową, a więc w przypadku rozwodu kobieta, która pozostawała w domu, bądź była tam wręcz zamknięta przez swego męża, znajduje się w sytuacji całkowicie niekorzystnej finansowo, podczas gdy jej były mąż zachowuje cały majątek, nabyty zarówno przed, jak i w trakcie trwania związku małżeńskiego.
Zarówno w przypadku rozwodu, jak i w przypadku śmierci męża opieka nad dziećmi powyżej 5. roku życia zostaje powierzona rodzinie męża z obawy przed odstępstwem dzieci od islamu pod wpływem ich chrześcijańskiej matki.
Takie zasady mogą powodować dramatyczne wypadki porywania dzieci, tym trudniejsze do rozwiązania, że żaden kraj muzułmański nie ratyfikował międzynarodowej konwencji z 1980 r., odnoszącej się do porwań nieletnich. Kobieta rozwiedziona ma prawo do utrzymania jedynie przez bardzo krótki okres, a w przypadku śmierci męża nie może dziedziczyć.

Podsumowanie

Prawo szariatu w stosunku do kobiet jest stosowane w danym kraju w zależności od stopnia wpływów chrześcijaństwa i od dochowywania wierności prawu naturalnemu. Poślubienie muzułmanina wiąże się jednak zawsze z możliwym w przyszłości ryzykiem radykalizacji, a więc i stosowania szariatu z całą jego surowością. Chrześcijanka myśląca o poślubieniu muzułmanina powinna mu więc powiedzieć: „Jeśli nie kochasz Jezusa, Boga, który stał się człowiekiem, to mnie nie możesz naprawdę kochać, gdyż ja tworzę jedno z Jezusem (por. J 17,21).
„Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem (Łk 14,26)”. ■