Z Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do NMP – Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort
Doskonałe nabożeństwo, czyli dojrzała
relacja z Niepokalaną, jest:
- wewnętrzne, to znaczy ma swe źródło w umyśle i sercu człowieka, pochodzi z głębo-
kiej czci dla Najświętszej Dziewicy, z wielkiego wyobrażenia o Jej wielkości i z miłości do Niej. - czułe, czyli pełne zaufania do Najświętszej Maryi Panny, jak zaufanie dziecka do najlepszej matki. Doskonałe nabożeństwo do Najświętszej Panny sprawia, że dusza ucieka się do Niej we wszelkich potrzebach z wielką prostotą, z zaufaniem i czułością, tak że błaga tę dobrą Matkę o pomoc zawsze, wszędzie i w każdej potrzebie. W wątpliwościach prosi Ją o światło, na bezdrożach o wskazanie właściwej drogi, w pokusach o pomoc, w słabościach o siłę, w upadkach o podźwignięcie, w zniechęceniu o otuchę, w skrupułach o radę, w krzyżach, pracach i przeciwnościach życia o pociechę. Słowem, we wszystkich dolegliwościach jest Maryja stałą ucieczką takiej duszy, która nie potrzebuje się obawiać, że się tej dobrej Matce zbytnio narzuca lub naraża się Panu Jezusowi.
- święte, to znaczy pobudza duszę do unikania grzechu i do naśladowania cnót Najświętszej Maryi Panny, zwłaszcza Jej głębokiej
pokory, żywej wiary, świętego posłuszeń-
stwa, nieustannej modlitwy, wszechstronnego umartwienia, Boskiej czystości, Jej głębokiego
miłosierdzia, Jej heroicznej cierpliwości, Jej anielskiej słodyczy i zaiste Boskiej mądrości. Oto dziesięć głównych cnót Najświętszej Maryi Panny. - stałe. Utwierdza ono duszę w dobrym
i sprawia, że człowiek dla błahych powodów nie opuszcza praktyk religijnych. Czyni ono duszę odważną wobec świata i jego zasad, mężną
w zwalczaniu słabości ciała i jego namiętności oraz szatana i jego pokus. Stąd wynika, że człowiek, który Najświętszej Maryi Pannie rzeczywiście służy, nie jest zmienny, zgryźliwy, niespokojny lub bojaźliwy.
Nie znaczy to wcale, by taki człowiek czasami nie upadał lub nie zmieniał swych praktyk religijnych, lecz gdy upadnie, zaraz się podno-
si, wyciągając ręce do swej dobrej Matki. A jeśli nawiedzi go oschłość, dla której nie znajduje pociechy w nabożeństwie, nie popada
w rozterkę, gdyż żyje z wiary w Jezusa (por. Hbr 10,38) i Maryję, a nie z uczuć cielesnych. - bezinteresowne, to znaczy sprawia, że dusza nie szuka siebie, lecz tylko Boga i Jego świętej Matki. Prawdziwy czciciel Maryi nie służy tej dostojnej Królowej dla jakiejś korzyści lub zysku, ani dla własnego dobra doczesnego lub wiecznego, cielesnego lub duchowego, lecz jedynie dlatego, że dobrze jest Jej służyć, a przez Nią Bogu. Nie kocha Maryi dlatego, że wyświadcza mu Ona dobrodziejstwa lub że się od Niej jakichś dóbr spodziewa, ale dlatego, że jest godna miłości. Stąd też kocha Ją i służy Jej tak samo w zmartwieniach i w oschłościach, jak
w czasie wesela duszy i żarliwego nabożeństwa; kocha Ją tak samo na Kalwarii, jak na godach
w Kanie Galilejskiej.
Jakże miły i drogi w oczach Boga i Najświętszej Panny jest ten, kto nie szuka siebie
w usługach, jakie Im oddaje! Niestety, jak rzadko duszę taką spotykamy! (…)
Doskonałe nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny znamionuje kilka praktyk wewnętrznych. Oto najważniejsze z nich: - czcić Maryję jako godną Matkę Boga czcią hiperdulii*, to znaczy czcić Ją i szanować ponad wszystkich innych świętych jako Arcydzieło łaski i pierwszą po Jezusie Chrystusie, prawdziwym Bogu i prawdziwym człowieku;
- rozważać Jej cnoty, przywileje i czyny;
- rozmyślać o Jej godności i wielkości;
- składać Jej akty miłości, uwielbienia
i wdzięczności; - wzywać Ją serdecznie;
- ofiarowywać się Jej i jednoczyć się z Nią;
- spełniać swe czynności w intencji przypodobania się Jej;
- wszelkie czynności rozpoczynać, wykonywać i kończyć przez Nią, w Niej, z Nią i dla Niej, aby je spełniać przez Jezusa, w Jezusie,
z Jezusem i dla Jezusa Chrystusa, naszego ostatecznego celu. (…)
Doskonałe nabożeństwo do Najświętszej Dziewicy posiada też kilka zewnętrznych praktyk. Oto główne:
- zapisać się do Jej bractw i należeć do Jej stowarzyszeń;
- wstąpić do ustanowionych na Jej cześć
zakonów; - głosić Jej chwałę;
- dawać jałmużnę na Jej cześć, pościć
i umartwiać ducha i ciało; - nosić na sobie Jej oznaki, jak różaniec,
koronkę, szkaplerz lub medalik; - odmawiać z uwagą, pobożnie i w skupieniu Różaniec święty, (…) czy też jakiekolwiek inne modlitwy (…);
- śpiewać na Jej cześć pieśni pobożne i innych do tego zachęcać;
- klęknąć pewną ilość razy lub pokłonić się Jej, mówiąc przy tym na przykład co rano sześćdziesiąt do stu razy: „Ave Maria, Virgo Fidelis” – „Bądź pozdrowiona, Panno wierna”, by za Jej pośrednictwem być wiernym łaskom Bożym otrzymywanym w ciągu dnia, a wieczorem: „Ave Maria, Mater Misericordiae” – „Bądź
pozdrowiona, Matko Miłosierdzia”, by przez Nią otrzymać od Boga przebaczenie grzechów, które popełniliśmy w ciągu dnia; - otaczać opieką Jej bractwa, przyozdabiać Jej ołtarze, ubierać kwiatami i upiększać Jej
obrazy; - nosić Jej obrazy podczas procesji i stale nosić Jej obrazek przy sobie jako potężną broń przeciwko złemu duchowi;
- umieszczać Jej obrazy w kościołach
i domach lub na bramach miast, kościołów
i domów; - ofiarować się Jej w sposób szczególny
i uroczysty.
- Są dwa rodzaje czci religijnej: „latria” (uwielbienie) i „dulia” (szacunek). „Latria” to najwyższa cześć, którą oddajemy samemu Bogu. „Dulia” to cześć, którą oddajemy aniołom i świętym. Niepokalana z powodu swej szczególnej godności odbiera najwyższy stopień czci, który nazywamy „hiperdulią”. ■