Maryjny komentarz do Ewangelii na listopad

Maryjny komentarz do Ewangelii na listopad

Maryjny komentarz do Ewangelii na listopad

1 listopada 2026 roku

Uroczystość Wszystkich Świętych, 31. Niedziela zwykła (A)
Ewangelia: Mt 5,1-12a

„«Błogosławieni ubodzy w duchu (…)»”.

Czy życie ubogie nie kojarzy się z niedostatkiem? Człowiek ubogi nie zawsze jest lepszy, bo może jednocześnie kraść, kłamać i trwać w grzechach. Co więc oznacza ubóstwo w duchu? Dla wielu ubóstwo w duchu oznacza brak przywiązania się do rzeczy materialnych. Jednak to jest połowiczna odpowiedź, bo być ubogim w duchu to przede wszystkim praktykować ascezę. Widzimy to w życiu licznych Świętych bez względu na ich powołanie. Być ubogim w duchu oznacza umieć żyć mniej wygodnie, mniej posiadać i nawet dobrowolnie rezygnować z tego, co mogłoby ułatwić nam życie. Te wyrzeczenia prowadzą do świętości, gdy są podjęte jako naśladowanie Chrystusa. Św. Franciszek powtarzał, że tajemnicza „Pani Bieda” urzekła go życiem w ubóstwie. Postrzegał siebie jako biedaczynę na usługach niewidocznej świętej pani, proponującej mu życie na wzór ubogiego Chrystusa. Z czasem dostrzegł ją w Niepokalanej Dziewicy. Jako Jej czciciel, doświadczył wolności bycia niezależnym od niczego. Stając się Jej sługami, my też możemy być nie tylko ubogimi w duchu, ale i świętymi, posiadającymi królestwo niebieskie.

8 listopada 2026 roku

32. Niedziela zwykła (A)
Ewangelia: Mt 25,1-13

„(…) «Panie, panie, otwórz nam!»”.

Dlaczego pan młody nie otwiera drzwi spóźnionym niewiastom? Dlaczego nie jest dla nich miłosierny? Okazuje się jednak, że wszystkie panny dostąpiły miłosierdzia, bo gdy zasnęły i roztropne, i nierozsądne, każda została wybudzona. Gdyby zabrakło miłosierdzia, wówczas nierozsądne zostałyby pominięte, a zatem ukarane za swoją bezmyślność. Dlaczego w takim razie nierozsądne nie dostąpiły miłosierdzia po raz kolejny, gdy stanęły przed drzwiami? By odpowiedzieć, trzeba nam się zastanowić, kim jest ten pan młody. Niewątpliwie jest nim Syn Boży. A zatem zawołanie, że On nadchodzi, jest zawołaniem Maryjnym! Bo któż bardziej niż Matka Boża może jako pierwszy w historii zawołać: „Oto Pan idzie, wyjdźcie Mu na spotkanie!”? Niepokalana Dziewica ukazała Go w Betlejem, gdy Go urodziła, i ukazuje Go nieustannie na przestrzeni wieków, gdy wraca na ziemię, i za każdym razem budzi ludzkość słowami: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!”. To jest orędzie miłosierdzia. Ale miłosierdzie to nie automat. Przyjście Pana do nas jest wezwaniem do czujności. Zaopatrzmy się więc w olej łaski Bożej, by na głos Niepokalanej powstać z grzechu i śpiesznie udać się na ucztę Baranka.

15 listopada 2026 roku

33. Niedziela zwykła (A)
Ewangelia: Mt 25,14-30

„«Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma (…)»”.

To, co otrzymujemy od Pana, jest nie tylko dobrem, ale również zobowiązującym przywilejem. Wspaniałym przywilejem jest być na usługach Chrystusa i przynosić Mu chwałę. Jak mamy to uczynić? Popatrzmy na najwspanialszy dar dany człowiekowi, jakim jest przywilej Niepokalanego Poczęcia. W łonie swej matki Najświętsza Dziewica otrzymała łaskę zachowującą Ją od grzechu pierworodnego, by stać się Matką Zbawiciela. Co prawda tylko Ona ten przywilej otrzymała, ale dzięki niemu możemy zrozumieć, jak dysponować otrzymanymi Bożymi darami: trzeba nam odciąć się od grzechu. Bo grzech nie pozwala nam dobrze korzystać z tego, co daje Bóg. Czym więc zawinił sługa ukrywający otrzymany talent, twierdząc, że chciał jedynie uniknąć ryzyka? Otóż nie chodziło tylko o uniknięcie ryzyka. Chodziło o umieszczenie daru Bożego w ziemi, co w ówczesnym mniemaniu było równoznaczne z unicestwieniem daru. Sługa pogrzebał dar Boży, „uśmiercił” Bożą łaskę, a nadto nazwał ten czyn zapobiegawczym manewrem. Popatrzmy, jak Matka Boża troszczyła się o dar Niepokalanego Poczęcia: oddała się do dyspozycji swego Boskiego Syna, nie zważając na ryzyka. Nie zasłaniajmy się więc lękiem przed ryzykiem dobrego uczynku, bo na Chrzcie otrzymaliśmy dar męstwa. Zawierzając się Matce Bożej, mężnie porzucajmy lenistwo i lęk, by być pięknym narzędziem na Bożą chwałę w Jej rękach.

22 listopada 2026 roku

Niedziela Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata (A)
Ewangelia: Mt 25,31-46

„«(…) Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili». I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego”.

Ani ci po prawej stronie Króla, ani ci po lewej stronie nie byli świadomi, że gdy czynili coś innym, czynili to Chrystusowi. Ale czy to jest jedyne kryterium, by wejść do królestwa niebieskiego? A co z miłością Boga? Co z przestrzeganiem kultu Bożego? Co z modlitwą i ze spożywaniem Ciała Pańskiego? Jeżeli to wszystko nie jest konieczne, to można byłoby zredukować zbawienie do bycia filantropem, pracownikiem socjalnym lub po prostu miłym człowiekiem. Nic podobnego!

Skoro Chrystus nazywa błogosławionymi tych, którzy są po Jego prawej stronie, to znaczy, że nie możemy Go zrozumieć w pełni bez odniesienia do Ośmiu Błogosławieństw. To one tworzą podwaliny dla pełnego zrozumienia tego, co to znaczy być błogosławionym. Dlatego też św. Paweł napisze, że „bez wiary nie można podobać się Bogu”, jak również „Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra”. Z tej racji, w chwili gdy Chrystus Król przyjdzie w swej chwale, będzie przy Nim także Królowa niebios, która doskonale Go umiłowała. Będzie z Nim wówczas, bo była z Nim, gdy przyszedł na świat. Nikt nie jest bardziej błogosławiony niż Ona, bo w Jej Niepokalanym Sercu miłość Boga osiąga swój szczyt. W Dzień Sądu wszyscy odkryją, że to dzięki Niej otrzymaliśmy wszystkie łaski i to za Jej przyczyną będziemy mogli oglądać oblicze Jej Syna na wieki.

29 listopada 2026 roku

1. Niedziela Adwentu (B)
Ewangelia: Mk 13,33-37

„(…) Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem”.

Gdy Mojżesz przebywał długo na górze Synaj, Izraelici dali wyraz swojej wyobraźni i zachciankom w miejsce Bożego Objawienia. Doświadczenie potwierdza, że gdy wiara nie jest wzmacniana, słabnie świadomość perspektywy Sądu Ostatecznego i wieczności. Zaczyna się żyć tylko tym, co się widzi, słyszy i czuje. A gdy przyziemne zasoby się wyczerpują, pojawiają się podróbki i atrakcyjne oferty na szczęście, przy tym coraz łatwiej stać się zmanipulowanym. W 1877 r. Matka Boża przychodziła do Gietrzwałdu ze wskazówkami z nieba; to: Różaniec, wiara katolicka, życie w trzeźwości, czystość obyczajów. Zaborcy rozpijali Polaków, aby nie myśleli o wieczności. Zaproponowali im złotego cielca w postaci wódki, jako eliksir szczęścia, i germanizację, jako drogę do wyższej jakości życia. Dwie gietrzwałdzkie dziewczynki widziały Matkę Bożą, jak schodzi z nieba na złoty tron, by przywołać Polaków do Bożego ładu. Później uniosła się do nieba, a Jej tron pozostał pusty. Ten widok sam stał się wymownym przesłaniem: pusty tron Niepokalanej Matki oznacza, że wróci. I rzeczywiście ciągle wraca za przyczyną Ślubów Jasnogórskich. Wraca, by zobaczyć, czy nie grzeszymy. W Adwencie uczyńmy nasze sumienia godnym miejscem dla Jej tronu. Oby nie musiała nad nami płakać, lecz by mogła cieszyć się, że czuwamy jako ludzie sumienia, czyniąc to, co nakazuje nam Jej Boży Syn. ■