Jezusowe sposoby okazywania miłości

Jezusowe sposoby okazywania miłości

Jezusowe sposoby okazywania miłości

Kto składa sakramentalną przysięgę małżeńską, ten ślubuje kochać na wzór Pana Jezusa i w żaden inny sposób. Obecnie modne jest mówienie o językach miłości, czyli o sposobach okazywania miłości naszym bliskim.

Podstawowe języki miłości Jezusa to bliskość, uważność, ofiarność i czułość. Te właśnie cztery Jezusowe sposoby komunikowania miłości powinny być codziennością w małżeństwach i rodzinach.

Bliskość na dotyk

Pierwszy ze sposobów okazywania miłości przez Pana Jezusa to fizyczna bliskość. Odkąd niewidzialny Bóg stał się widzialnym człowiekiem, wiemy już, że miłość objawia się poprzez cielesną bliskość na dotyk. Chrystus przebywał pośród ludzi od rana do wieczora. Często nie miał chwili wytchnienia, gdyż tak wielu chciało znaleźć się w Jego bezpośredniej bliskości czy choćby dotknąć się rąbka Jego szat. Chrystus szedł do wszystkich ludzi bez wyjątku, bo wszystkich kochał z bliska: dzieci, kobiety i mężczyzn, ludzi zdrowych i chorych, nawracających się i zatwardziałych w grzechu. Pojawiał się wśród tych, przez których był z radością oczekiwany, ale przychodził również do tych, którzy chcieli strącić Go ze skały i zabić.

W małżeństwie i rodzinie obowiązuje zasada: tyle miłości, ile fizycznej bliskości dla współmałżonka i dzieci. Zwykle według tej normy postępują zwłaszcza kobiety – żony i matki – które od świtu do nocy są fizycznie przy mężu i dzieciach. Gdy trzeba, rozmawiają z bliskimi całą noc albo godzinami czuwają przy łóżku chorego.

Komunikowanie miłości poprzez fizyczną bliskość obowiązuje oczywiście także mężów i ojców. Mężczyzna, który naprawdę kocha żonę i dzieci, nie ma czasu na hobby, na telewizję czy na odpoczynek, lecz zawsze ma czas i siłę, żeby być blisko tych, których kocha. Gdy wraca z pracy do domu, to nic ani nikt nie jest w stanie zatrzymać go po drodze. Znam mężczyznę, który poprosił swojego przełożonego, żeby mógł zaczynać pracę o godzinę wcześniej niż inni pracownicy, bo chciał już być w domu wtedy, gdy jego dorastające dzieci wracają ze szkoły. Przełożony się zgodził, a ten mężczyzna wstaje przed piątą rano. Dla niego najważniejsze jest to, że o godzinę dłużej przebywa z tymi, których najbardziej kocha.

Uważność i skupienie

Nie ma miłości bez bliskości, lecz sama bliskość nie wystarczy. Można być fizycznie blisko małżonka czy dziecka, ale sercem i myślami pozostawać daleko. To dlatego drugim Jezusowym językiem miłości jest uważność, czyli pełne skupienie na kochanej osobie. Chodzi o takie całkowite skupienie, że małżonek czy dziecko widzą, iż w tym momencie są oni dla mnie całym światem i że teraz nic innego nie ma znaczenia. Dzięki pełnemu skupieniu na spotykanych osobach Jezus wiedział, spod jakiego drzewa przyszedł Natanael, jakie myśli czy przeżycia nurtowały danego człowieka albo czego ten ktoś potrzebował.

Pełne serdecznej uważności skupienie na małżonku czy dziecku to podstawa i bezwzględny warunek miłości w rodzinie. Mąż, który kocha żonę, uważnie wsłuchuje się w każdej jej słowo, słyszy każdą zmianę tonu jej głosu, dostrzega każde jej zachowanie, wczuwa się w jej zmieniające się nastroje, w jej troski i obawy, nadzieje i radości, w jej samopoczucie i zmęczenie. Nawet jeśli żona w szczegółach opowiada o czymś, co mężowi wydaje się mało ważne, to wsłuchuje się on we wszystko ze skupieniem i cierpliwością, bo ma przed sobą kochaną osobę. Dla niego jest ważne wszystko, co jest ważne dla niej. Dzięki fizycznej bliskości i całkowitemu skupieniu na kochanej osobie małżonek czy rodzic ma szansę odkrywać i rozumieć, że żona czy mąż, syn czy córka, mama czy tata, brat czy siostra nie są samowystarczalni, że w czymś sobie nie radzą, że potrzebują naszego wsparcia i troski o nich. Kto w skupieniu i z pełną uwagą wsłuchuje się w myśli, przeżycia i potrzeby bliskiej osoby, ten wie, jakich naszych słów i zachowań ta osoba w tym momencie potrzebuje.

Pracowitość i ofiarność

Im bardziej wczuwamy się w sytuację kochanej osoby, tym szybciej odkrywamy, że w codzienności miłość to służba. Chrystus był obecny dla ludzi po to, żeby im służyć, a nie po to, żeby oni Jemu służyli. Od rana do wieczora nauczał, a to wymagało potężnego wysiłku. Całymi godzinami rozmawiał ze spotykanymi ludźmi, wyjaśniał, dyskutował, odpowiadał na pytania, uczył myśleć i kochać. Ludzi szlachetnych umacniał, żeby wytrwali w dobru. Ludzi dobrej woli chronił i dodawał im otuchy. Przyjaciół ze wzruszeniem odwiedzał po to, żeby wspólnie z nimi przeżywać ich radości i smutki. Ludzi błądzących mobilizował do nawrócenia. Przewrotnych twardo ostrzegał i demaskował, a handlarzom w świątyni rozwalał stoły.

Komunikowanie miłości w małżeństwie i rodzinie dokonuje się na co dzień właśnie poprzez taką bliskość ofiarną i pracowitą, jakiej uczy nas Pan Jezus. Kto kocha na wzór Jezusa, ten nie tylko jest blisko małżonka i dzieci w pełnym skupieniu na nich. Kto kocha, ten ofiarnie służy. Kto ulega lenistwu, ten staje się egoistą i nie troszczy się o los bliskich. Podejmowanie wysiłku na rzecz małżonka i dzieci ciąży jedynie tym, którzy nie kochają. W szczęśliwej i kochającej się rodzinie wszyscy jej członkowie promienieją największą radością właśnie wtedy, gdy padają ze zmęczenia dlatego że ofiarnie pomogli swoim bliskim.

Czysta czułość

Widzialna miłość Boga do człowieka ma jeszcze czwarty przejaw, obok bliskości, uważności i ofiarności. Przejawem tym jest serdeczna czułość. Nie istnieje miłość nieczuła. Chrystus okazywał niezwykle serdeczną czułość: przytulał, błogosławił, patrzył z miłością, a wobec przyjaciół wzruszał się do łez. Bóg wie, że ja, człowiek, nie uwierzę w to, że ktoś mnie kocha, jeśli ten ktoś będzie wprawdzie w moim życiu fizycznie obecny i to w pełny skupienia, ofiarny i pracowity sposób, lecz nie okaże mi czułości i serca. Bóg, który jest szczytem miłości, jest też szczytem czułości. Chrystus wręcz szokował czułością, jaką okazywał. Była to czułość przezroczyście czysta, serdeczna i delikatna. Zbawiciel przytulał mężczyzn i kobiety, dzieci i dorosłych, chorych i zdrowych, szanowanych i tych, którzy w oczach otoczenia mieli fatalną reputację.

Komunikowanie miłości za pomocą czułości to najbardziej specyficzny sposób wyrażania miłości w małżeństwie i rodzinie. Obecni, uważni i ofiarni możemy być także wobec obcych nam osób. Natomiast czuli jesteśmy wobec tych, z którymi wiąże nas szczególna miłość. Nawet jeśli mąż i ojciec rezerwuje sobie każdego dnia wiele czasu dla bliskich i okazuje im ofiarną troskę, lecz nie jest dla nich czuły, to żona i dzieci nie uwierzą w to, że ich kocha. Niektórzy mężczyźni brak czułości z ich strony tłumaczą tym, że w domu rodzinnym jako dzieci doznali zbyt mało czułości i teraz nie wiedzą, w jaki sposób okazywać czułość żonie i dzieciom. Wyjaśniam wtedy, że gdy zaczną naprawdę kochać, to zapomną o sobie oraz o swoim dzieciństwie i zaczną okazywać czułość, która ich samych zaskoczy.

Sprawdzianem czystej czułości jest cierpliwość. Przytulać potrafi także ktoś, kto nie kocha, a jedynie pożąda czy jest zakochany. Ktoś taki zdradza swoją niedojrzałość tym, że nie jest cierpliwy. Kochający mąż czy żona w każdej sytuacji okazują cierpliwość współmałżonkowi, a kochający rodzice zachowują opanowanie i pogodę ducha nawet wtedy, gdy syn czy córka wystawiają ich na poważną próbę cierpliwości.

Największym mistrzem w okazywaniu miłości był Chrystus Pan. Kochał ludzi do tego stopnia, że nawet Ewangeliści nie odnotowali takiej sceny, w której Pan Jezus powiedziałby jakiejś konkretnej osobie, że ją kocha. W Jego przypadku takie deklaracje byłyby zbędne. Wcielony Syn Boży obdarzał miłością w tak bardzo widzialny sposób, że ludzie szukali Go i szli za Nim nawet na pustynię, nie mając nic do jedzenia. Naśladujmy Pana Jezusa okazując miłość czynami. ■