Prezentujemy fragment książki pt. Księga życia (rozdział XXXII) św. Teresy Wielkiej. Mistyczka opisuje, jak Pan Bóg przeniósł ją w duchu na miejsce w piekle, które demony dla niej przygotowały, na które zasłużyła przez swoje grzechy. Święta pisała te słowa pod koniec roku 1565. Niech słowa te będą dla nas przestrogą oraz zachętą do jeszcze większego zaangażowania w pracę dla zbawienia dusz.
Każdy, kto się urodził, musi umrzeć. Słowa te nie muszą napawać smutkiem i beznadzieją. Kto idzie przez życie z Panem Bogiem, ten nie obawia się śmierci, bo wie, że nie jest ona końcem, tylko bramą do szczęścia wiecznego.
Wielu rodziców cierpi z powodu obojętności religijnej swoich dzieci. Często w ich sercach rodzi się poczucie porażki, iż nie zdołali właściwie wychować swoich pociech. Taka sytuacja jest znakiem, że trzeba jak najszybciej zawierzyć swoje dzieci Niepokalanej poprzez modlitwę różańcową.
Od połowy lat 20. do końca lat 70. ubiegłego stulecia „Biskup Ameryki”, jak nazywano Fultona Sheena, odnosił się do najważniejszych kwestii
i problemów kształtujących wówczas amerykańską kulturę.
Co tydzień przyciągał przed telewizory ok. 30 mln widzów.
Chcąc lepiej zrozumieć wielkość Franciszka, odwołajmy się do przykładu góry. Aby uzmysłowić sobie wielkość wysokiej góry, trzeba się od niej oddalić i nabrać dystansu. Dopiero z tej perspektywy jej ogrom i niebotyczny majestat stają się bardziej oczywiste i możliwe do ogarnięcia. Ta reguła znajduje swe zastosowanie również w procesie odkrywania autentycznej miary wielkich ludzi.
Świat zmierza w stronę ogromnych napięć. Ludzie zastanawiają się, dlaczego tak się dzieje oraz jak wobec tego się zachować. Pewne światło na obecną sytuację rzucają objawienia Matki Bożej wenezuelskiej mistyczce, Służebnicy Bożej Maríi Esperanzie de Bianchini.
Proces depopulacyjny, który dziś z przerażającą siłą uderza w polskie miasteczka i wioski, nie jest przypadkowym zjawiskiem demograficznym naszych czasów. Jego geneza sięga głęboko w wiek XIX.
4 października będziemy obchodzić rocznicę – 800 lat od śmierci św. Franciszka. Wystarczyły mu 44 lata życia, aby łaska Boża przemieniła go w człowieka, który zapoczątkował wielki ruch odnowy...
W sierpniu 1920 r. Polska stanęła na krawędzi upadku. Armia Czerwona była o krok od zajęcia Warszawy. I wtedy wydarzyło się coś, co odmieniło losy tamtej wojny. Świadkowie mówią o cudownym objawieniu się Matki Bożej nad głowami polskich żołnierzy i o Jej interwencji.
Dziewiątego dnia objawień, w czwartek, 5 lipca 1877 r., w warmińskiej wiosce Gietrzwałd, Niepokalana dała prosty, ale głęboko wymowny znak – płótno leżące na ziemi. Dziewczynki – Justyna Szafryńska i Barbara Samulowska – widziały Matkę Bożą już od kilku dni. Ludzie zaczęli przybywać tłumnie, niosąc ze sobą chorych.