Powszechnie znana prawda, że Bóg jest Miłością, leży u podstaw naszej wiary. Jako pierwszy sformułował ją św. Jan Apostoł w 4. rozdziale Pierwszego Listu. Bóg jest „tylko” i „aż” Miłością. Nic, co nie jest miłością, nie pochodzi od Niego. Bóg nie może przestać kochać, bo zaprzeczyłby sam sobie, swojej istocie. Bóg kocha każdego człowieka, nawet największego grzesznika, ale nie kocha jego grzechu. Nigdy nie zaakceptuje żadnego zła, bo ono niszczy grzesznika, który nie przestaje być Jego ukochanym dzieckiem. Bóg tak jak najlepsza matka potrafi w każdym grzeszniku zobaczyć swoje dziecko. Nie potępia go, ale wzywa do nawrócenia. Wymazane grzechem, pragnie wykąpać w zdrojach łaski, których udziela w sakramentach i posłudze Kościoła, aby obmyte Jego miłością – znów stało się piękne i dobre.

Pismo Święte uczy, że Bóg jest «bogaty w miłosierdzie» (Ef 2,4). Najbardziej przejawia się ono w Chrystusie, który umarł, by wyzwolić nas z grzechu. Wiara w dobroć Boga prowadzi do naśladowania Stwórcy. Z polecenia Chrystusa: „Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23) Kościół pełni posługę jednania grzeszników z Bogiem. Miłosierdzie Boże jest misją Kościoła, ponieważ „wszyscy zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej, a dostępują usprawiedliwienia darmo, z Jego łaski, przez odkupienie, które jest w Chrystusie Jezusie” (Rz 3,23-24).

Zadaniem chrześcijan nie jest sądzić i potępiać, ale przebaczać w imię Chrystusa. On to stał się „ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata” (1 J 2,2), a w czasie swojej publicznej działalności wiele razy okazywał miłosierdzie skruszonym grzesznikom. Paralitykowi rzekł: „Ufaj, synu! Odpuszczają ci się twoje grzechy” (Mt 9,2), a cudzołożnicy: „I Ja ciebie nie potępiam. – Idź, a od tej chwili już nie grzesz!” (J 8,11). O kobiecie, która łzami obmyła Mu nogi i włosami je wytarła, powiedział: „Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała” (Łk 7,47). Łotra, który na krzyżu uznał swoją winę i prosił Go o pomoc, zapewnił: „Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju” (Łk 23,43). Wisząc na Krzyżu, modlił się za swoich oprawców: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34).

Miłosierdzie Boże jest dla każdego, nawet dla największych grzeszników. Aby je otrzymać, trzeba przyjść do Zbawcy, w pokorze wyznać grzechy, okazać żal i przez pokutę wynagrodzić Bogu i ludziom uczynione zło. W naszych czasach grzechem, który obciąża sumienie wielu chrześcijan, jest aborcja.

Przyzwolenie na aborcję od 1932 r.

W Polsce po raz pierwszy dano przyzwolenie na zabijanie nienarodzonych w Kodeksie karnym z 1932 r. (w tym czasie tylko Związek Radziecki posiadał bardziej liberalne prawo).

Przerwanie ciąży było legalne w przypadku zagrożenia zdrowia kobiety lub gdy poczęcie było wynikiem gwałtu, kazirodztwa bądź współżycia z nieletnią poniżej 15. roku życia. Nieświadomym kobietom wmawiano, że płód to zlepek komórek, a aborcja nie zagraża ich życiu i zdrowiu. Sytuacja pogorszyła się w okresie okupacji niemieckiej i sowieckiej. Prawo zezwalało bezkarnie zabijać nienarodzone polskie dzieci. Promowana w okresie PRL-u marksistowska ideologia, w której usunięto odwołanie do Boga i Dekalogu, sprzyjała szerzeniu się aborcji. Szacuje się, że w tamtym czasie w Polsce rocznie zabijano od 300 tys. do 800 tys. dzieci nienarodzonych!

Wraz z upadkiem komunizmu wprowadzono prawo, które znacznie ograniczyło liczbę aborcji, ale jej całkowicie nie wyeliminowano. Ocenia się, że w Polsce zostało zamordowanych nawet 40 mln nienarodzonych dzieci! Wielu naszych rodaków ma krew dzieci na rękach. Obok rodziców realną odpowiedzialność ponoszą lekarze i inni pracownicy służby zdrowia, politycy, nauczyciele, wychowawcy, duchowni i inni. Grzech ten wymaga nawrócenia i pokuty.

Kościół niezmiennie broni każdego ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci. W Katechizmie czytamy: „Życie ludzkie od chwili poczęcia powinno być szanowane i chronione w sposób absolutny” (KKK 2270).Prawo do życia jest naczelnym prawem istoty ludzkiej. Niestety jest ono łamane, zarówno przez jednostki, jak i całe społeczeństwa, państwa. Aborcja jest jednym z największych grzechów. Świadczy o tym fakt, że na winnych aborcji prawo kościelne nakłada ekskomunikę. Karę tę może zdjąć kapłan podczas spowiedzi, jeśli penitent szczerze z żalem wyzna grzech i wyrazi gotowość pokuty i wynagrodzenia. Bez zdjęcia ekskomuniki nie można korzystać z modlitwy Kościoła i sakramentów.

Jednak, jak czytamy w KKK 2272: „Kościół nie zamierza ograniczać zakresu miłosierdzia. Ukazuje ciężar popełnionej zbrodni, szkodę nie do naprawienia wyrządzoną niewinnie zamordowanemu dziecku, jego rodzicom i całemu społeczeństwu”. Pragnieniem Kościoła jest, aby winni aborcji weszli na drogę pokuty. Jest dla nich nadzieja, ponieważ Jezus nie przyszedł do sprawiedliwych, ale do grzeszników.

Misję Kościoła od ponad 100 lat realizuje Rycerstwo Niepokalanej. Jego celem jest bowiem nawrócenie i uświęcenie wszystkich. Na łamach „Rycerza Niepokalanej” zdecydowanie przeciwstawiono się pladze mordowania nienarodzonych dzieci. W latach 1938-1939 i 1946-1947 przeprowadzono kampanię pro-life, uświadamiając, czym jest aborcja, ukazując jej skutki moralne, zdrowotne i społeczne. W akcję włączył się publicysta Walenty Majdański (rodzony brat abp. K. Majdańskiego), który śmiałym piórem stawał w obronie nienarodzonych. Działania przynosiły rezultat w postaci licznych podziękowań i świadectw uratowanego życia.

W 2026 r., w Narodowym Ośrodku MI w Niepokalanowie, zrodziła się akcja pomocy osobom z syndromem poaborcyjnym – „Miłosierdzie Boże jest dla każdego”. Nawiązaliśmy współpracę z Wiesławą Grzeszczak-Kowalską, która razem ze śp. o. Stanisławem Jaroszem OSPPE założyła Jasnogórskie Centrum Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego, gdzie przez 40 lat prowadziła szkolenia dla animatorów obrony życia, rekolekcje oraz konferencje dla kapłanów, młodzieży, pielgrzymów, wiernych w Polsce i za granicą, a nawet dla więźniów. Owocem jej pracy, modlitwy i rozmów są Modlitwa Matki i Modlitwa Ojca o uwolnienie od ciężaru winy po grzechu aborcji. Modlitwy te zostały sprawdzone przez teologów oraz psychologów i otrzymały imprimatur. Wiele osób po ich odmówieniu doświadczyło cudu uzdrowienia duchowego. Jedno z takich świadectw zamieszczamy obok.

Dzięki życzliwości Redakcji „Rycerza Niepokalanej” do obecnego numeru dołączamy ulotki z Modlitwą Matki i Modlitwą Ojca, prosząc o ich przyjęcie i przekazanie osobom dotkniętym syndromem poaborcyjnym w Państwa otoczeniu. Zważywszy na delikatność sprawy, prosimy o dyskrecję i wrażliwość, aby osoby cierpiące zrozumiały, że chcemy im pomóc z bezinteresownej miłości. Można także, za zgodą proboszcza, ulotki zostawić w kościele, modląc się, aby dotarły do potrzebujących. ■