O ile finanse, przemysł, energetykę, nawet obronność czy inne działy gospodarki można ułożyć w pewnej hierarchii dla rozwoju Polski, o tyle zwiększenie populacji naszego narodu stanowi jej „Rację Stanu”. Jest to nadrzędny interes państwowy i narodowy, któremu podporządkowane muszą zostać absolutnie wszystkie działania władz i wszystkich organizacji.
Polska wymiera i potrzeba natychmiastowej i adekwatnej strategii. Nie wystarczy bicie na alarm przez ekspertów i różnych aktywistów. Bez przywrócenia zasadniczej hierarchii wartości, bezwzględnej obrony życia na każdym jego etapie, ochrony rodziny w najwyższym priorytecie praw, bez fundamentalnej zmiany myślenia decydentów, wszelkie programy „+” i środki socjalnego wsparcia jawić się będą jak bazarowe oszustwo lukrowane propagandą mediów. Państwo musi wreszcie zwrócić się ku społeczeństwu.
Przez wiele lat nasz kraj był przez zaborców traktowany jak kolonia, grabiony z tego, co mogliśmy wyprodukować, okradany ze wszystkiego, co najcenniejsze. Byliśmy traktowani jak niewolnicy, wcielani do obcych armii, mordowani w powstaniach i wojnach, skazywani na wygnanie. W 1946 r. pozostało nas niespełna 24 mln. Stanęliśmy na granicy biologicznego wyginięcia. Opatrzności Bożej i Niezłomnemu Prymasowi Tysiąclecia, jego niezłomnej postawie, zawdzięczamy powolne odrodzenie.
Kardynał Wyszyński wielokrotnie powtarzał: „Polska będzie liczącym się państwem, jeśli będzie nas 50 mln”. Dopiero taka populacja, zdaniem Prymasa, dawała nam zarówno możliwość stanowienia o sobie, jak i rozwoju, i uzyskania pozycji państwa liczącego się w Europie, a w konsekwencji zdolnego do zapewnienia swoim obywatelom godnej egzystencji.
Człowiek stanowi podstawowy „element” dla rozwoju każdego państwa. Jest wytwórcą tzw. produktu krajowego, jak też konsumentem dóbr. Jego braku nie zrekompensuje żaden wzrost wydajności pracy, ani mechanizacja, czy skomplikowane mechanizmy finansowe. Wszystko więc: począwszy od ochrony zdrowia, poprzez programy mieszkaniowe, miejsca pracy, system podatkowy – musi zostać skierowane na człowieka i dla człowieka. Każde ministerstwo, niezależnie od swoich podstawowych zadań, powinno stać się dziś mentalnie ministerstwem rodziny, a wszelkie ustawy, planowane zmiany przepisów, obok tzw. oceny skutków prawnych czy wpływów na budżet, jako warunek podstawowy powinny być oceniane w perspektywie korzyści, jakie przyniosą dla rodziny i wzrostu populacji.
Bez takiego myślenia w niedalekiej przyszłości nasz naród zniknie. ■



