Milczenie Boga w codzienności Czasem stajemy przed tajemnicą, która zatrzymuje także nasze serce. Milczenie Boga może być doświadczeniem, które przewija się przez codzienne życie każdego człowieka wiary. Modlitwa, która nie przynosi od razu odpowiedzi, może wydawać się pusta i trudna. Wtedy serce pyta: gdzie jesteś, Panie? Przychodzą chwile, gdy nie słyszymy żadnej odpowiedzi. Nawet wtedy,...
Każdy zna chwile, w których serce szuka oparcia. Modlitwa do Maryi staje się wtedy jak bezpieczna przystań. Czasem wystarczy jedno słowo, spojrzenie na figurę lub cicha myśl, by poczuć, że nie jesteśmy sami.
Wiara bez idealizmu brzmi może jak przyznanie się do słabości, a jednak to właśnie ona pozwala nam oddychać w codzienności. Siadamy przy stole, wygłaszamy kilka zdań modlitwy, a w tle rozbrzmiewa szum zwyczajnych spraw.
Zwykłe poranki bywają najbardziej prawdziwe, gdy dźwięki prasy i radia łączą się z zapachem świeżo parzonej kawy. Prasa katolicka często rozkłada przed nami nieznane historie i pytania.
Poranek: dźwięk budzika, szybkie spojrzenie na zegar, szybkie kroki do kuchni. Poranna kawa staje się wyścigiem z czasem. Nawet wtedy, gdy wydaje się, że mamy chwilę dla siebie, myśli pędzą dalej.
Wiara i wątpliwości pojawiają się często obok siebie w zwyczajnej codzienności. Bywa, że to, co dawniej było pewne, nagle zaczyna drżeć pod naporem pytań.
Auschwitz – to miejsce, które dla wielu stało się symbolem męczeństwa. Św. Maksymilian podjął tu decyzję, która do dziś inspiruje. Oddał życie za drugiego człowieka, wybierając własną śmierć zamiast cudzego cierpienia.
Czasami życie tak przyspiesza, że łatwo pogubić się w tym, co najważniejsze. Znaczenie modlitwy staje się wtedy jak drogowskaz. Nie chodzi o wielkie słowa ani wyjątkowe chwile, ale o małe akty obecności wobec Boga
Często siedząc przy porannej kawie, spoglądamy w stronę gazet, telefonu, ekranu komputera. W gąszczu informacji coraz częściej powraca pytanie o miejsce św. Maksymiliana Kolbego.
Wchodzimy w dzień z pytaniami, które nie są tylko teorią. Kościół dziś nie przypomina już czasów, gdy był jedyną wspólnotą. Wciąż jednak pojawia się pytanie: czy Kościół jest potrzebny?