4 grudnia 2024 roku otwarciem Drzwi Świętych w Bazylice św. Piotra na Watykanie papież Franciszek zainaugurował Rok Jubileuszowy 2025.
Tym samym rozpoczął okres odnowy duchowej, w którym kluczową rolę odgrywa odpuszczenie grzechów oraz darowanie kar za grzechy już odpuszczone w sakramencie pokuty.
„Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa” (Łk 1,1-2).
Rozpoczynamy, po raz kolejny, lekturę Ewangelii według św. Łukasza, która będzie nam towarzyszyć w tym roku liturgicznym (C). Moją uwagę zwróciło jedno wyrażenie z pierwszego zdania: starać się. Występuje ono tylko trzy razy w Nowym Testamencie, i to zawsze u Łukasza. Poza dzisiejszym fragmentem znajdziemy je w Dziejach Apostolskich, gdzie określa nieudane próby: zabicia św. Pawła (9,29) i wyrzucenia demona (19,13). Oczywiście na podstawie tych przykładów trudno wyciągać wniosek, że i na początku Łukaszowej Ewangelii opisuje ono staranie, które nie przyniosło rezultatu.
Badanie z 2022 roku pokazało, że dla 93% Polaków rodzina jest bardzo ważna, a dla kolejnych 6% dość ważna.
Nawet w krajach, gdzie izolacja społeczna jest plagą, ludzie zaczynają coraz bardziej doceniać rolę więzi rodzinnych – tęsknota za prawdziwymi, pełnymi miłości więziami rodzinnymi jest cały czas żywa.
Chrześcijanin w pracy zachowuje wartości wiary poprzez uczciwość, szacunek, modlitwę i równowagę, dając świadectwo zgodne z etyką chrześcijańską.
Zdrowy styl życia wspiera równowagę ciała i ducha, sprzyjając wewnętrznemu spokojowi, rozwojowi duchowemu i pełniejszemu doświadczaniu codzienności.
W tych dniach obchodzimy 800-lecie Pieśni słonecznej św. Franciszka. Powstała ona na przełomie 1224 i 1225 roku, gdy Założyciel zakonu franciszkanów przebywał
w ubogiej chatce, przylegającej do kościoła San Damiano.
Jan od Krzyża i Maksymilian Kolbe uczą, że prawdziwe szczęście rodzi się z ofiary i całkowitego oddania Bogu.
Tęsknota wygnańca. Chrześcijanin to człowiek drogi – nie żyje już w sobie, lecz w Chrystusie, który nadchodzi.
Jeden z najbardziej niesamowitych poematów Jana od Krzyża. „Żyję nie żyjąc w sobie” (Vivo sin vivir en m). Najbardziej niesamowitych,...
Tęsknota duszy za Bogiem. O życiu, które jest umieraniem i pragnieniem spotkania z Tym, który JEST.
„Umieram, bo nie umieram” – woła św. Jan od Krzyża w jednym z najbardziej poruszających poematów mistycznych. To nie tylko poetycka fraza, lecz echo serca, które nie może już znieść oddzielenia od Boga.
Miłość aż po śmierć. Św. Teresa uczy, że cierpienie, pokuta i oddanie mogą stać się drogą do nieba.
