Sztuka chrześcijańska od wieków stanowi niezwykły skarbiec pełen symboli, które niosą głębokie znaczenia teologiczne, duchowe i historyczne. Dla współczesnego widza,...
Więcej z numeru
Ojciec Maksymilian i ksiądz Jerzy
Z wielką radością witam się z Państwem na łamach „Rycerza Niepokalanej”. Poza zaszczytem i wyzwaniem to wielka odpowiedzialność za słowo w miesięczniku, do którego pisał jego twórca, św. Ojciec Maksymilian Kolbe. Moment, w którym dołączam z pierwszym tekstem, to podwójnie czas szczególny.
Wzmacnianie odporności zimą – ciało jako dar Boga
Zimowa troska o ciało jako dar Boga: zdrowie fizyczne i duchowe w harmonii, wzmacnianie odporności i duchowego rozwoju.
Wspólnota online: Nowa przestrzeń dla wiary
Cyfrowa wspólnota wiary to szansa na wzrost duchowy, ale wymaga świadomego korzystania z internetu i unikania zagrożeń.
Dom jako świętość – jak stworzyć przestrzeń dla Boga
Dom staje się święty, gdy Bóg jest obecny w codziennym życiu, modlitwie, miłości i trosce w rodzinie.
Duchowość od dziecka: wartość dodana czy brak wolności?
Wychowywanie dzieci w wierze budzi kontrowersje. Czy to buduje moralność i duchowość, czy ogranicza wolność? Odpowiedzi mogą zaskakiwać.
Światło i Życie
O Maryi i Słowie
Wydaje się, że można mówić o Jezusie Chrystusie pomijając całkowitym milczeniem Maryję, jakby nigdy Jej nie było. Taka jednak...
Wyniszczyć siebie
Jan od Krzyża i Maksymilian Kolbe uczą, że prawdziwe szczęście rodzi się z ofiary i całkowitego oddania Bogu.
Tęsknota niepojęta cz. 4
Tęsknota wygnańca. Chrześcijanin to człowiek drogi – nie żyje już w sobie, lecz w Chrystusie, który nadchodzi.
Tęsknota niepojęta cz. 3
Jeden z najbardziej niesamowitych poematów Jana od Krzyża. „Żyję nie żyjąc w sobie” (Vivo sin vivir en m). Najbardziej niesamowitych,...
Tęsknota niepojęta cz. 2
Tęsknota duszy za Bogiem. O życiu, które jest umieraniem i pragnieniem spotkania z Tym, który JEST.
Tęsknota niepojęta cz. 1
„Umieram, bo nie umieram” – woła św. Jan od Krzyża w jednym z najbardziej poruszających poematów mistycznych. To nie tylko poetycka fraza, lecz echo serca, które nie może już znieść oddzielenia od Boga.